اول آنكه: اصرار داشتند كه قبور به نام شناسايي نشوند، دليل آن هم اعتقادشان نيست
چون قبر عثمان در بقيع مشخص است و تقريباً دستي به آن كشيدهاند.
بلكه ميخواهند كم كم و بعد از گذشتن نسل، قبور ائمه به فراموشي سپرده شوند
لكن زهي خيال باطل
دوم: اصرار عجيبي بر اين موضوع كه مردهها از بين رفتهاند و زيارت آنان حماقت است.
سوم: خواستن از آنان علاوه بر حماقت ـ چون مردهها بلا اثر هستند ـ بلكه خواستن از غير خدا و از مصاديق شرك است.
و اين را علني ميگفتند كه "دعا نخوان شرك است" و ...
كه بطلان اين عقايد نه تنها بر ما كه بر خودشان هم معلوم است كه بين قبر عثمان و ساير قبور تفاوت قائل شدهاند.
چهارم: از يكسان بودن تقريبي پاسخها كه توسط وهابيهاي مختلف در روزهاي مختلف ارائه ميشد، پي به هماهنگي بسيار بالاي آنان ميبردي كه اين نقطه قوتي براي آنان محسوب ميشد.
به اصطلاح، معلمها طرح درس مشخص حاوي احاديث و آيات قرآن ساخته بودند و همه به آن عمل ميكردند.
مثلاً اگر نماز ميخواندي، نميگذاشتند و ميگفتند: "و لا تجعلوا قبور آبائكم مسجدا"
يك روز يك عرب افريقايي كنار قبر همسران پيامبر از وهابي مسئول پرسيد كه "اين قبر كيست؟ "
و او گفت: "معلوم نيست"
من گفتم كه "قبر همسران پيامبر است"
و آن مسئول كه طرح درسش را خوب حفظ كرده بود ناگهان فرياد برآورد كه (با اشاره به من و به زبان فصيح عربي) "اين مرد ادعا ميكند كه ميداند در دل زمين چه قرار دارد"
"اين مرد ادعا ميكند كه از غيب آسمانها و زمين آگاه است"
"اين مرد ..."
و من ديدم كه اگر بمانم شايد مانند ابوطالب يزدي كه با تهمتهايي مشابه گردنش را زدند، براي من هم دردسري ايجاد شود و محل را ترك كردم .
ولي معلوم است كه او بي اعتقاد به اين موضوع حرف ميزند
چون خودشان قبر عثمان را نشانه گذاشته و رسيدگي ميكنند
ولي ساير قبور را بي نام و نشان جلوه داده و اينگونه پاسخ ميدهند.
بگذريم،
وقتي كه قبرستان را گشتم،
هنگام خروج قبري جلب توجه ميكرد كه راه آن را بسته بودند.
پرسيدم و گفتند قبر امالبنين مادر حضرت عباس عليهالسلام است.
دلم لرزيد و ياد كربلا زنده شد.
خودم را به پشت نردههايي كه مشرف بر آن بود رساندم.
جمعيت اندكي در آنجا جمع شده بودند و حال عجيبي هم داشتند.
پيرمردي با زبان فارسي فصيح اشعاري حماسي در مدح حضرت عباس عليهالسلام ميخواند و شور عجيبي ايجاد كرده بود.
نقل شده مرحوم رجبعلي خياط به يكي از مراجعان از مكه و مدينه گفته بودند كه "كنار قبر امالبنين حال خوبي داشتي كه پذيرفته شد " و در ساير جاها ...
و قبر مادر علمدار كربلا، نشانهاي است براي يادآوري واقعه كربلا و امام حسين عليهالسلام در قبرستان بقيع و تجميع مصائب
حال خوشي دارد زائر قبرستان بقيع
خدا قسمتتان كند.
حضور در اين قسمت بسيار خواستني لكن در نهايت دشواري است!
نشانه آن فرشهاي سبز آن است كه با فرشهاي ساير قسمتهاي مسجد كه قرمز است، متفاوت است
و وقتي آنجايي، خودت را در بهشت تصور ميكني كه وصف ناشدني است.
از جمله قسمتهاي ديگر مسجد سكويي است كه اصحاب صفه در آنجا مينشستند كه توفيق حضور در آنجا هم نصيبمان شد.
ديگر ستون توبه و نماز در كنار آن كه داستان آن هم شنيدني و مفصل است.
و ستون سرير كه محل نشستن پيامبر هنگام ملاقات با مهمانها،
ستون وقود محل نشستن مهمانهاي پيامبر
و ستون حرس كه حضرت علي (ع) آنجا مينشستند و مراقب حضرت رسول بودند
و از همه مهمتر منزل پيامبر و دختر گرامي وي
و باب جبرئيل كه محل ورود حضرت جبرئيل به منزل پيامبر براي رساندن وحي بوده
و ...
و اينها تو را به راحتي به فضاي 1400 سال پيش ميبرد و در كنار پيامبر و اصحاب قرار ميدهد
گويي ميبيني
و ميشنوي
و حس ميكني.
اما از گروه اول:
ـ از آنجا كه گربه در مدينه و مكه زياد است، كسي سپرده بود كه: "آقا زرين، گربهها را كه ميبيني به ياد من بيفتيد!"
ابتدا خندهام گرفت و گفتم شوخي ميكند،
ولي واقعاً هر وقت گربهاي در مكه و مدينه ميديدم دعايش ميكردم!
ـ كسي مهتابي سبز صفا و مروه را نشانه گذاشته بود.
ـ كسي هم شكاف كعبه ـ كه محل ورود فاطمه بنت اسد مادر گرامي حضرت علي عليهالسلام به داخل كعبه بود ـ كه من هرگاه از آنسوي كعبه هنگام طواف رد ميشدم، بياختيار به ياد سفارش كننده ميافتادم.
و چه جايي را هم نشانه گذاشته بود،
بايد بروي و ببيني كه تنها در آن سوي كعبه كمي از ازدحام طواف كاسته ميشود و آدم آرامش پيدا ميكند كه راحتتر فكر كند!
و اما از گروه دوم بعنوان مثال
ـ كسي جورابي داده بود كه موقع طواف پوشيده شود و سپس به وي بازگردانده شود.
خلاصه خيليها در اين سفر همراه ما بودند و اميدوارم كه آنها نيز به فكر ما باشند.
]]>غرور و نخوت آدم ميميرد
و آدم در خودش فرو ميريزد و ويران ميشود كه اگر اينها بنده خدايند پس من كيستم؟
مني كه تا قبل از اين براي خودم جايگاهي متصور بودم و گماني داشتم.
هر كس به گونهاي با خدا راز و نياز ميكند
هر كس به گونهاي به كعبه مينگرد
هر كس برخورد خاص خودش را دارد:
يكي نشسته مقابل كعبه و بر زمين ميكوبد و سخن ميگويد از ته دل
ديگري ايستاده و دستها به حال گدايي و چشمها به كعبه و اشكها سرازير
يكي هم ...
و تو در اين ميان به هر سو مينگري، بندگاني را ميبيني در انبوه شلوغي،
فارغ از سر و صداي جمعيت با خداي خود خلوت كردهاند و راز و نياز ميكنند.
يك بار سياه پوستي را ديدم و به خودم گفتم: «خوب بلال هم اينگونه بوده!»
و بار ديگر ژنده پوشي را در حال عبادت و به خودم گفتم: «بيني و بينالله ، صحابي پيامبر و اطرافيان او همين افراد ساده و بي آلايش بودند كه هميشه حاضرند و هميشه حامي دين خدا و بهترين عبادت كنندگان او. »
صورتهاي آفتاب سوخته و دستهاي پينه بسته و لباسهاي ساده و پاهاي ترك برداشته در ظاهر
و احترام و محبت و عبادت و خضوع آنان از يك طرف
و حال و هواي مسجدالنبي و قبرستان بقيع از طرف ديگر
مرا نا خودآگاه به مدينه زمان پيامبر ميبرد
و خودم را ناظري حس ميكردم كه اين افراد را در كنار پيامبر و همراه او ميبيند
و خودش را تنها و نظارهگر.
تا بعد ...
]]>ثمرات اين رابطه:
1- حفظ و ارتقاء روحيات و خلقيات مشترك
2- زمينهسازي براي ايجاد روابط كاري و صنفي و فرهنگي و ...
وظيفه
برقراري بستر ارتباط از طريق:
1- نشريه كه مفصل باشد و دورهها صفحه و مطلب داشته باشند، مصاحبه با معلمان ـ اخبار مدرسه ـ اخبار فارغالتحصيلها
2- وب سايت مفصلتر از نشريه همراه با عكس هاي مختلف
3- تشكيل جلسات ماهانه يا دو ماهانه همراه با سخنراني كه به ديد و بازديد هم ميانجامد.
4- مسافرت جهادي
5- انجمن خيريه
6- هيئات فارغالتحصيلان
7- مسابقات ورزشي فارغالتحصيلان (جام دوستي)
8- مسافرت مشهد فارغالتحصيلي
9- گروه كوهنوردي و برنامههاي مرتب كوهنوردي و تأسيس اتاق كوه
10- ساخت يك مجموعه ورزشي كه فارغالتحصيلان بتوانند با كارت شناسايي از آن استفاده كنند.
شامل استخر، زمين بازي و ...
11- ...
هزينه ها:
اگر مدرسه درصدد تثبيت و ماندگاري زحمات خود است مشاركت كند.
و اگر ارتباط با دوستان مفيدي براي ما مفيد است خودمان دستي بالا بزنيم.
اجرا:
تفكري منسجم ميتوانست اين زيرساختها را به كمك فارغالتحصيلان توانا و علاقهمند ايجاد كند لكن فعلاً كه خبري نيست،
فارغالتحصيلان در هر زمينه تلاشي را شروع كنند مدرسه هم پشتيباني ميكند
مدرسه عقبتر نميماند لكن خوب است فارغالتحصيلان، خودشان براي خودشان برنامه سازي كنند!
علاقهمندان به كوه ـ گروه كوه را راه بياندازند.
جهاديها ـ جهادي را
هيئاتيها ـ هيئتي را
مشهدي ها ـ مسافرت مشهد را
نشريهايها ـ نشريهاي را
رايانهايها ـ وب سايتي را
و ...
اگر كاري مباح باشد و براي فارغالتحصيلان قابل استفاده سعي در پشتيباني آن است
مگر آنكه شما آنقدر سريع بدويد كه ما جا بمانيم.
به اميد آن روز.
به نيت مسافرت حج.
جا دارد كه همگي شما دوستان اگر مي توانيد مرا حلال كنيد.
حقيقت عاقبت فراگير خواهد شد و گريزي از آن نيست لذا فرار از آن غير قابل تصور است
و آن اينكه در كار معلمي و خصوصاً سالهاي مديريت در دبيرستان مفيد2 بنا بر كم تجربگي، ناپختگي و نابلدي كار، قاعدتاً قصورها و كوتاهيهايي بوده است.
درست كه توفيقاتي هم بدست آمده،
ولي چه بسا آزردگيهايي ايجاد شده است كه بخاطر جايگاهِ من كم هم نبوده است.
ميدانم كه مجموعة شاگردان، اوليا و همكاران خاطرات تلخي را با خود دارند كه حق آنان نبوده و در شأن آنان نيز هم.
نميدانم عاقبت چه خواهد شد.
اميدوارم كه اگر ميتوانيد به بزرگي خود نگاه كنيد نه كوچكي من،
عاجزانه ميخواهم كه مرا حلال كنيد.
]]>براحتي با هم حرف ميزدند و شايد گاهي هم شيطنت
حواسها كمتر متوجه درس بود، آنهم درس هندسه كه وقتي همهي حواست جمع است چيزي نميفهمي!
كلاس هم نامرتب، كثيف، با نيمكتهاي بينظم و همه چيز دست به دست هم ميدادند كه همه كلافه باشيم.
درست در سالي كه با دوره هفتيها و با حسابان در اوج بوديم، با دوره هشتيها و با هندسه در حضيض و اين خود از عجايب روزگار.
و قاعدتاً با هفتيها نزديكتر و از هشتيها دورتر.
اينها بود تا سال بعد كه با هفتيها كلاس نداشتم و از قضا با هشتيها هم هندسه و هم بعداً حسابان روي زمين مانده را كه هنوز نميدانم در آن شلوغيِ مديريتِ مدرسهيِ آشفته بازارِ آن زمان و وقتِ كمِ خودم، آيا ميارزيد يا نه، يادتان كه هست !
لكن حجم درس زياد شد و حجم رابطه هم، و كم كم داشتيم دوستان خوبي ميشديم كه دوباره به مشكل خورديم.
مشكلي كه از قضا اين بار دست خودمان نبود، كم لطفي بعضي دوستان بود و شايد هم كم تجربگي من. البته تجربه به معناي سياست، زيركي و ... كه بعضي در مقام نصيحت ميگويند آقا كمي سياست داشته باش كه من هيچگاه آن سياست را نداشتم.
خلاصه آب گل آلود بود و هر كس به سمتي شنا ميكرد.
يادتان كه هست،
انتظار درس خواندن و خوب درس خواندن هم انتظار بالايي است در اين شرايط.
خلاصه براي پيشدانشگاهي كم كم تيم آموزشي مدرسه را تقويت كرديم و معلمان خوبي در مدرسه مشغول شدند.
وقتي من آمدم مدرسه، يك آمار گرفتم، قديميترين معلم مدرسه (غير از كادر) 3 سال سابقه داشت و آنهم جناب آقاي ... معلمِ ... بودند يعني مدرسه بطور متوسط هر سال 50% معلمهايش را عوض ميكرد!
ولي اين روند داشت به تدريج تغيير ميكرد،
لكن ديگر كار از كار گذشته بود و فضاي دوره خيلي فضاي علمي نبود
و آنهم نتيجهي كنكور
و بعدهم آشفتگيهاي بعد از كنكور
اما حالا كه مينگرم پس از گذشت چند سالي، بچهها به پختگي قابل ملاحظهاي رسيدهاند و الحمدلله مشغول تحصيلات عاليه و خيليها هم در فكر فوق ليسانس
و هر وقت هم كه ما را ميبينند، شيرينيها را براي هم تعريف ميكنيم و از تلخيها كدورت نميسازيم و اين قطعاً از لطف دوستان است و اينكه در مجموع مدرسه برايمان شيرين بوده و خاطره ساز.
الآن كه به دوره 8 مينگرم، احساس ميكنم دوستان خوبي دارم كه هر از گاه كه آنها را ميبينم خوشحال ميشوم و احساس ميكنم درك متقابلي از هم داريم و احساسي خوشايند
صميمانه برايشان بهترين آرزوها را دارم.
رمضان رستخيز دلها بود
و براي جانهايي كه در هواي انس باليدند
و دست بر بارش رحمت الهي گرفتند
و چشم بر انوار جمالش دوختند
و گوش به نواي دلانگيز آسمان دادند؛
عيد عظمت ديگري دارد و هنگامهاي ديگر است.
اللهم اهلالكبرياء والعظمه . . .
حلول عيد سعيد فطر را به شما عزيزان صميمانه تبريك ميگويم و اميدوارم كه اينجانب همچنان از صفاي باطن و دعاي خيرِ دوستان بهرهمند باشم.
البته جلسة اول به دعواي من و . . . و . . . گذشت و قصة جوك گفتن و لطيفه تعريف كردن،
ولي آن موضوع خيلي زود گذشت و تمام شد.
آنچه در ادامه ماند الان بيشتر به رويايي ميماند دوست داشتني كه هر وقت ميآيد ذائقه را شيرين ميكند
و چون ميرود،
حال خوشي از خود به جاي ميگذارد.
شايد از نگاه من دانش آموزاني گرم و صميمي كه رابطهاي صادقانه و دو سويه بين ما و آنها برقرار بود،
با هم بوديم و كنارهم
در كلاس،
در نمازخانه،
در محوطه،
در اردو (اصفهان كه خيلي خوش گذشت)
و در هر مكان ديگر،
جسارت و شهامت آنان در بيان نظراتشان و ادب و متانتشان كه از نگاهشان موج ميزد، ستودني بود
و به ياد ماندني
و جلسات هفتگي كه پر و پيمان بود همراه با توجه تام و تمامو البته مطالبي كه من ميگفتم
و شرمندهام كه روح آنان را سيراب نميكرد.
خدايا، به آنان توفيق و عاقبت به خيري عطا فرما
آمين
]]>
در آن سالها حاج آقا در مسجد امينالدوله بازار، نماز را اقامه ميكردند و سهشنبهها و جمعهها هم نيم ساعتي بعد از نماز صحبت ميكردند.
البته از هر دري! چيزي شبيه به كشكول و بعد هم مداحي مختصري كه هنوز صداي آن در گوشم طنينانداز است.
اصرار حاجآقا هم به خواندن روضة حضرت علياصغر (ع) بود و ميگفتند كه «چه گرههاي بزرگي كه با اين انگشتان كوچك باز نميشود.»
اين يكي باشد براي بعد.
در راه مسجد، صحبتِ رفتن به مشهد بود و اينكه كي بيايد، كي نيايد، فلاني بيايد شلوغ ميكند، اهل بذلهگوئي است و كسي ميگفت اگر او بيايد اصلاً نميآيم و از اين جور صحبتها كه دقيق يادم نيست.
به مسجد رسيده و نماز را خوانديم و كلاً موضوع را فراموش كرده بوديم كه حاج آقا در بين صحبتها ناگاه فرمودند:
«و البته بعضيها هم ميخواهند بروند مشهد و با هم بحث ميكنند، آقا زيارت است، بحث ندارد، برويد ديگر!»
و رفتند سراغ موضوع ديگري و ما هم مثل آدمهاي برق گرفته به همديگر نگاهي انداختيم حاكي از تعجب همراه با لبخندي از رضايت.
و آن مشهد هم گذشت.
تا بعد . . .
]]>